Barcelona

Zo’n negen jaar komen Irene, onze dochters Nisha en Beau, en ik al in Barcelona. Meerdere keren per jaar. Het had tien jaar ‘moeten’ zijn maar een goedaardige tumor en bijna een jaar rolstoel stelde onze eerste trip naar Barca met een jaar uit. Maar toen we eindelijk in de gelegenheid waren om te gaan, tja, toen waren we ook meteen verknocht aan deze prachtige stad.

Eerlijk is eerlijk, het is geen New York, de stad waar ik mijn hart aan verpand heb maar het is een goede tweede. Voor Irene ligt dat anders, het voelt voor haar als een tweede thuis. Het is onze droom om ooit naar deze stad te verhuizen. Maar waarom dan vraag je je wellicht af. Het is simpel eigenlijk. Je hebt er vrijwel alles wat wij plezierig vinden. Het klimaat is natuurlijk prima, wij houden er van, want je leeft er meer buiten. Je bent in de stad en kunt toch zo naar het strand of de bergen in. Er zijn moderne ‘shopping centra’ en moderne architectuur afgewisseld met prachtige oude gebouwen. De sfeer is prima en de mensen zijn vriendelijk. Je kunt er heerlijk eten en … ach ik kan nog doorgaan maar het lijkt me duidelijk waarom wij er graag zijn.

In verband met COVID-19 was het al ruim anderhalf jaar onmogelijk om te gaan. Deze zomer lukte het eindelijke weer. Een maand lang hadden we een appartement gehuurd. Het gaf mij de mogelijkheid om eerst een paar dagen ’thuis’ te werken en daarna kwam Irene en konden we samen drie weken lang genieten van een vakantie. En ja je leest het goed, samen, zonder de kinderen en dat voor het eerst in 20 jaar.

Omdat ik ook enige dagen alleen was om te werken had ik ook wat extra tijd voor mezelf om te fotograferen. Het mooie aan ’tijd en plaats onafhankelijk’ werken is dat mijn kantoordagen niet perse meer van 8 tot 17 zijn. Ik kan gerust wat later beginnen om ook die ‘gemiste’ uren later op de dag weer ‘in te halen’ om het zo maar te zeggen. Op die manier was ik in staat om op mooie tijdstippen prachtige foto’s te maken of om naar plekken te gaan waar ik niet naar toe zou gaan als ik met ons gezin zou zijn. Kortom, ik heb ook weer nieuwe en andere dingen ontdekt in de stad.

Op naar de volgende keer naar wellicht meer nieuw te ontdekken plekjes in de stad.

Of buiten de stad want daar is prachtige natuur, zijn er fraaie dorpjes en imposante rotspartijen.

New York City

Gemiddeld zo eens in de twee jaar heb ik het genoegen om in mijn eentje op vakantie te gaan. Het liefst naar mijn favoriete stad, New York. Heerlijk wandelen met de camera op mijn heup, op zoek naar mooie plekjes, mooie mensen en mooie momenten. Afgelopen week was het weer zover en zo rond begin maart is het altijd even afwachten wat het weer doet. Al vaker ging ik in deze periode en de laatste twee keer was het niet best. In 2015 waren het arctische temperaturen die overdag rond de -18 schommelden en in 2010 kwam ik in de “nor’easter” terecht, een noord oostelijke winterstorm of snowicane, die in amper drie dagen tijd op sommige plekken ruim 50(!) centimeter sneeuw over de stad heen dumpte.

Deze keer zat het mee. Er lag hier en daar nog sneeuw van een aantal dagen ervoor, soms was het waterkoud, maar het was droog. Het was prima te doen. Kortom de weergoden waren me goed gezind.

Ik had mezelf de opdracht gegeven om thuis te komen met een drieluik met zwart/wit foto’s voor aan de muur. Het moest duidelijk New York zijn met daar waar mogelijk beweging in het beeld. Hoewel er meerder foto’s aan mijn eisen voldoen zijn de onderstaande foto’s de meest betekenisvolle foto’s geworden. Ik ben er in ieder geval tevreden mee.